De vlam van de oecumene blijft altijd branden

Bezoek aan ‘Gods Werkhof’

column door Jeannette van Andel

De priorij ‘Gods Werkhof’ in Werkhoven werd in 1960 geopend als klooster van zusters Augustinessen die voorheen in Maarssen woonden. Het klooster in Maarsen was gesticht door Augustijnen die graag een contemplatief Augustinessen klooster wilden.
Van een naburige boer in Werkhoven kregen zij een stuk grond.
De naam “Gods Werkhof’ verwijst naar Werkhoven maar met de toevoeging van een van de zusters “ik heb God aan het werk gezien in mensen”.
De 9 leden van de Raad van Kerken Zeist werden door Josephine Bouvé (ooit zuster Elisabeth) ingewijd in de geschiedenis van het klooster en haar wonen en werken daarbinnen, de veranderingen die plaatsvonden en haar uiteindelijk ‘uittreden’.
Een inspirerend verhaal van iemand die uit eigen ervaring kan vertellen hoe het was achter de tralies, die hen scheidden van de buitenwereld inclusief familie. En hoe na het 2e Vaticaans concilie
ook de openheid het klooster binnenkwam. De tralies werden in 1965 eigenhandig door de zusters verwijderd.
Ze moesten langzaamaan wennen aan alle veranderingen: de zusters mochten buiten gaan werken ( maar dat betekende meteen het einde van de gratis melk-bezorging door de buur-boeren!) en ze mochten op familiebezoek.
Ans van Zeijst was kunstenares in Utrecht en trad in als zuster Theofoor. Ze had een eigen atelier en ontwierp de solide en functionele meubels ( die er nog steeds zijn) en maakte prachtige schilderijen. Ook kwam er een pottenbakkerij en er werden kazuifels en andere ‘heilige kleding’ gemaakt.
Zr Elisabeth (Josephine Bouvé) mocht in Utrecht kerkmuziek gaan studeren, dirigeerde het zusterkoor en later ook het oecumenisch koor.
Zo traden de zusters steeds meer naar buiten en kwam ‘buiten’ steeds meer binnen.

In 1975 ontstond rond de zusters een oecumenische gemeenschap, nu bekend als Werkhofgemeenschap en in de jaren 90 kwam er een bezinningscentrum. In 1998 werd het conferentiecentrum Samaya ( Sanskriet voor ‘een plek van ontmoeting’) geopend.

Elke zondag is er een oecumenische viering in de kapel, waar een deel van het hek nog is te zien en waar een deel van de koorbanken is verwerkt tot bv lezenaars. Er is een diversiteit aan voorgangers en er is stilte, ruimte en rust.
Stilte als bron van inspiratie ook in het conferentiecentrum.

Hopelijk kunnen kloosters die niet meer kunnen voorzien in het kloosterleven en daarom zouden moeten sluiten deze functie blijven vervullen: een plek van stilte en inspiratie in een wereld vol hectiek, drukte en herrie.
Veel mensen zijn op zoek maar stilte en naar wat wezenlijk is in het leven. Tegen de stroom in trouw blijven aan wat je ten diepste raakt.

Er zullen steeds nieuwe vormen ontstaan maar het is belangrijk dat ‘het verhaal van het begin’ en de inspiratie die daarbij hoorde ook in dit opzicht wordt doorverteld.

Gods Werkhof
Werkhofgemeenschap

Boek: ‘Het gaat door’ , inspiratie en spiritualiteit in voormalig klooster Gods Werkhof
Het gaat door

Nieuws