De vlam van de oecumene blijft altijd branden

Speed Date !!!

Column van Josephine van Pampus

Hallo allemaal… Waar is iedereen?
Hoe ontmoet je als kerk degene die de deur voorbij loopt, de drempel veel te hoog vindt of al jaren is afgehaakt? En dan begint het grote brainstormen met makkelijke en moeilijke wegen.

Weet je, zegt de één, mensen moeten kennis maken met wat wij hier op zondagochtend doen. Als iedereen nou iemand anders meeneemt naar een gewone viering. Zoveel moeite kost dit niet. Het initiatief dat Kerkproeverij heet, is geboren.
Welnee, zegt een ander. We moeten dit gebouw uit. We moeten gaan waar mensen zijn die ons niet meer weten te vinden. We gaan naar sportclubs, cafés, buurthuizen en hangplekken van de jeugd. We worden Missionair. Maar wie is zo moedig?

En dan komt er zo’n moment dat je je realiseert dat jij als kerk de mensen niet meer kent, en de mensen geen idee hebben wie jij bent. Dat je de kracht niet hebt om er op uit te gaan, en dat anderen helemaal niet zitten te wachten om zomaar mee te doen.
Wie is nog nieuwsgierig naar de ander? Wil je als kerk écht wel weten wat de ander beweegt? Waar de pijn zit van de afhakers, de ongastvrijheid die mensen hebben ervaren, of verhalen horen van degenen die stuk gelopen zijn op starre dogmatiek?

En als daar je antwoord ‘ja’ op is, ga dan maar eens Speeddaten.
Vijf minuten kennis maken zonder doel, zonder agenda, met ruimte voor alle vragen en verhalen die een ander wilde vertellen. Vijf minuten – en ik kan je verzekeren dat ik nog nooit zoveel verrassende, mooie, boze, schrijnende, ontroerende en leuke verhalen op één middag heb gehoord.

Het vraagt organisatie. Maar we hebben het gedaan in de oecumenische gemeenschappen van Het Brandpunt en De Herberg in Amersfoort. In drie grote wijken hebben vrijwilligers 2600 (!!) uitnodigingen weggebracht. Aanbellen, en anders in de bus. Alleen dat al gaf een schat aan ontmoetingen. Een ‘buddy’ groep stond garant dat geen mens verloren liep op de dates. Wij als pastores zaten klaar met een tafeltje onder een parasol, en attributen die iets vertelden over onszelf. Het is zeldzaam hoeveel verhalen en vragen worden opgeroepen door een wereldbol, een Boeddhabeeldje en een pluche konijn.

Bijna 60 mensen gesproken, grotendeels al jaren nooit meer in de kerk geweest. Komen ze terug in de kerk? Misschien wel, misschien ook niet. Maar we zijn wederzijds gezien en gekend – en daar kan iets beginnen.